Κρίσιμο κενό στην αντιπροσώπευση της χώρας

Κατηγορία NEWS, Opinion

ΣΧΟΛΙΟ

Από τον Χρήστο Γιανναρά (*)

 

Η ολοκληρωτική υποταγή της Ελλάδας στους δανειστές της θεωρείται πλέον «κατόρθωμα» των μνημονιακών κυβερνήσεων και ευτύχημα για τον λαό. Και κάθε ενδεχόμενο Grexit όλεθρος και συμφορά, εφιαλτικό ενδεχόμενο.

ν

ΜΕΣΗΜΕΡΙ της Τετάρτης 15 Φεβρουαρίου, το Πρώτο Κανάλι της κρατικής τηλεόρασης αναμετέδιδε από το Στρασβούργο συνεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θέμα της συνεδρίας: «H πορεία της δεύτερης αξιολόγησης του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής για την Ελλάδα».
Με τον κομψό αυτόν τίτλο η θεματική αφορούσε στην τραγωδία (κυριολεκτικό εφιάλτη) δέκα, περίπου, εκατομμυρίων Ελλήνων, επτά τώρα ολόκληρα χρόνια. Και είναι πασίδηλο στους καιρούς μας ότι την ευθύνη για συλλογικές τραγωδίες έχουν αποκλειστικά οι πολιτικές ηγεσίες: O λαός συνεχίζει να τις εκλέγει, όμως οι επιλογές του λαού είναι, σε αποφασιστικό ποσοστό, υπονομευμένες.
H «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» (μέγιστη κατάκτηση της μετα-μεσαιωνικής Δύσης) λειτουργεί σήμερα πια απολύτως με την επικυρίαρχη λογική και τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς», νόμους της διαφήμισης: οι προβληματισμοί και οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων είναι συνάρτηση των χρηματικών κεφαλαίων που θέτει κάθε κόμμα στη διάθεση πληρωμένων διαμορφωτών κοινής γνώμης (opinion makers).
Στην Ελλάδα «κοινή γνώμη» εξακολουθεί να δημιουργεί, παράλληλα με τη διαφήμιση, και το ρουσφέτι: οι χαριστικοί διορισμοί στο Δημόσιο, οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, οι αυθαίρετες επιδοτήσεις – το πελατειακό κράτος. Για να συντηρήσουν και διευρύνουν τα κόμματα το πελατειακό τους κράτος, επιδόθηκαν σε παρανοϊκό, ξέφρενο υπερδανεισμό της χώρας. Και κάποιοι από τους «εταίρους» της Ελλάδας στην Ε.Ε. (συναθλητές, υποτίθεται, στο κοινό όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης) έσπευσαν να εξυπηρετήσουν, με το αζημίωτο, την παραφροσύνη της εξουσιολαγνείας των ελλαδικών κομμάτων. Δάνεισαν αφειδώς τους επίορκους Ελλαδίτες συναδέλφους τους, σε νόμισμα «σκληρό» βιομηχανικά υπεραναπτυγμένων χωρών, που η λεηλατημένη από τα κόμματα Ελλάδα απεκλείετο, στον αιώνα τον άπαντα, να αποπληρώσει.
H τραγωδία ολοκληρώθηκε με δύο ακόμα πρόσθετους συντελεστές: μετά το εν ψυχρώ έγκλημα, τη διαχείριση των συνεπειών του εγκλήματος ανέλαβαν (αυτονόητα) οι φυσικοί αυτουργοί του – με ανέγγιχτους από τη Δικαιοσύνη τους πρωταίτιους και με πρωτεύουσα επιδίωξη να μείνει άθικτο το πελατειακό κράτος. Να παραμείνει εδραιωμένη στην περίπου αργομισθία της η διορισμένη από τα κόμματα δημοσιοϋπαλληλία, σιτιζόμενες πάντοτε από τον κρατικό κορβανά οι στρατιές των πρόωρα συνταξιοδοτημένων και οι προνομιούχοι των «ευγενών Ταμείων», ρυθμιστής πάντοτε του οικονομικού βίου της χώρας ο εκβιαστικός (ακριβέστερα: γκανγκστερικός) συνδικαλισμός των κομματικών πραιτωριανών.
Υπήρξε και δεύτερος συντελεστής στην καθολίκευση και στεγανοποίηση της τραγωδίας. Κατορθώθηκε η ολοκληρωτική υποταγή της Ελλάδας στις οποιεσδήποτε απαιτήσεις των εταίρων και δανειστών της να θεωρείται κατόρθωμα των δωσίλογων κυβερνήσεων και ευτύχημα για τον λαό. Κάθε ενδεχόμενο Grexit (εξόδου από το κοινό με τη Γερμανία νόμισμα) όλεθρος και συμφορά, εφιαλτικό ενδεχόμενο.
Έτσι η ελλαδική κοινωνία δέχθηκε αυτονόητα και ευγνωμόνως την άνευ όρων παράδοσή της στην υποτέλεια, την απεμπόληση της κρατικής της ανεξαρτησίας. Δέχθηκε να είναι επιτροπευόμενη χώρα, με εγκάθετους ελεγκτές που εγκατέστησαν οι δανειστές-«εταίροι» σε κάθε δημόσια υπηρεσία, Τράπεζα, οργανισμό δημόσιου συμφέροντος.
Ταυτόχρονα, όλα τα πολύτιμα (και επίζηλα) δεδομένα του «εθνικού πλούτου» (αρχαιολογικοί χώροι, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους παραλίες, ύδρευση πόλεων κ.ά.) δεσμεύτηκαν με όρους «υποθήκης», για εκατό χρόνια.
ν

Κατορθώθηκε η ολοκληρωτική υποταγή της Ελλάδας στις οποιεσδήποτε απαιτήσεις των εταίρων και δανειστών της να θεωρείται κατόρθωμα των δωσίλογων κυβερνήσεων και ευτύχημα για τον λαό. Κάθε ενδεχόμενο Grexit (εξόδου από το κοινό με τη Γερμανία νόμισμα) όλεθρος και συμφορά, εφιαλτικό ενδεχόμενο.
ν

Το μεσημέρι λοιπόν της Τετάρτης 15 Φεβρουαρίου, το θέμα συζήτησης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν η συνέπεια και πιστότητα της Ελλάδας στις δεσμεύσεις που της επέβαλαν οι δανειστές – «εταίροι» της, προκειμένου να την καταστήσουν αξιόπιστο δανειολήπτη για τη διεθνή τοκογλυφία. Οι ευρωβουλευτές είχαν το δικαίωμα και την ευκαιρία να θέσουν σχετικά ερωτήματα στον αρμόδιο αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Λετονό Ντομπρόβσκις…
Θα φανταζόταν κανείς πως ήταν «η» ευκαιρία για τους Έλληνες ευρωβουλευτές. Να εμφανιστούν σοβαρά προετοιμασμένοι, συντονισμένοι με κατάλληλη προσυνεννόηση, για να μεταφέρουν στο Ευρωκοινοβούλιο και, μέσα από αυτό, στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και στη διεθνή κοινή γνώμη, την οιμωγή οδύνης και απόγνωσης του ελληνικού λαού ύστερα από επτά χρόνια ανεργίας, δραματικής στέρησης, εξευτελισμών και ανελπιστίας.
Υποτίθεται ότι στο Ευρωκοινοβούλιο τα ελλαδικά κόμματα στέλνουν όχι τους αφισοκολλητές της όποιας ποδοσφαιρόλαγνης καφρίλας, αλλά συγκροτημένες προσωπικότητες, ό,τι καλύτερο σε ανθρώπινη ποιότητα, κατάρτιση, ευφυΐα, ευπρέπεια συμπεριφοράς διαθέτει ο δύσμοιρος τόπος μας.
Δυστυχώς, αυτό το έλλογο «υποτίθεται» δεν περιλαμβάνεται στην κομματική λογική. Τελείως ξεδιάντροπα, μπροστά στα μάτια των Ευρωπαίων συναδέλφων τους, οι ελλαδικοί βουλευτές έστησαν την επαρχιώτικη φτηνιάρικη αντιμαχία τους, παιδαριώδη, μικρονοϊκή.
Οι μεν έχοντας διαχειριστεί την κρίση, επί πέντε χρόνια, με τυφλή άρνηση των ριζικών μεταρρυθμίσεων που απαιτεί η ανάκαμψη (άρνηση κατάλυσης του πελατειακού κράτους), αξίωναν να φύγουν οι σήμερα κυβερνώντες που τους στερούν το γλειφιτζούρι της εξουσίας. Οι δε έχοντας αλλαξοπιστήσει γελοιωδέστατα, ρητόρευαν εξαρτημένοι πια από την πρέζα της εξουσίας.
Περιπτωτικό το σύμπτωμα της 15ης Φεβρουαρίου στο Ευρωκοινοβούλιο, οξύ όμως το πρόβλημα: τι αντιπροσωπεύει στο ελλαδικό κοινοβούλιο το κόμμα της Ν.Δ.
Κάποτε υπήρχε στην Ελλάδα το «Λαϊκό» κόμμα: επαγγελλόταν πατριωτισμό, μαχόταν να σωθεί η ιστορική συνείδηση, ο γλωσσικός θησαυρός των Ελλήνων. Κόμμα των «νοικοκυραίων» της αγροτιάς, των αυτοδημιούργητων αστών επιχειρηματιών, των πεπαιδευμένων λειτουργών του κράτους. Το διέλυσε ο «εθνάρχης» Καραμανλής, για να συγκροτήσει κόμμα υπηρετικό της δικής του πολιτικής – ξιπασμένη απομίμηση του βενιζελικού μεταπρατισμού, της άκριτης δυτικολαγνείας.
Με τους ασπόνδυλους διαδόχους του ιδρυτή της η Ν.Δ. απέβαλε κάθε ίχνος «συντηρητικού» χαρακτήρα, εκπασοκίστηκε ολοσχερώς.
Αποτέλεσαν σοκ συγκλονιστικό οι υποψηφιότητες για την αρχηγία του κόμματος, πριν ένα χρόνο: Δεν διανοήθηκαν να θέσουν υποψηφιότητα στελέχη με πατίνα αστικής ευπρέπειας και αυτοκυριαρχημένης σοβαρότητας, με την καλλιέργεια και το ήθος της συνειδητής ελληνικότητας. Πρωταγωνίστησαν και επιβλήθηκαν τα κριτήρια του εντυπωσιασμού, της «αμερικανιάς», οι διεκδικητές ρόλου αντι-Tσίπρα, αντι-Ανδρέα.
Στο ευρωπαϊκό, όπως και στο εγχώριο κοινοβούλιο, η Ν.Δ. είναι σήμερα κόμμα διάδοχο του ΠΑΣΟΚ, όχι διάδοχο του Λαϊκού Κόμματος.

 

(*) Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.