Αυτό το χόμπι μπορεί να αλλάξει τη ζωή σας…

ΑΥΤΟΒΕΛΤΙΩΣΗ  | Ενημ. 27/03/2026, 10:39

Γράφει o Ράιαν Χόλιντεϊ (*)

Η ενασχόληση με αυτό το χόμπι θα σας βοηθήσει να σπάσετε τον κύκλο των σκέψεων και τον εκνευρισμό από το αναμάσημα των γεγονότων της ημέρας.

Ο Ράιαν Χόλιντεϊ με το περίεργο χόμπι. Image: Supplied

v

ΕΧΩ ένα χόμπι που είναι περίεργο.

Κι όμως, ξεκίνησε με έναν αρκετά φυσιολογικό τρόπο.

Πάντα μου άρεσε να κάνω βόλτες, ακόμη κι όταν απέκτησα παιδιά.

Επειδή συχνά ήταν ο μόνος τρόπος να τα κάνω να κοιμηθούν –ή να τα κρατήσω έξω από το σπίτι για να κοιμηθεί η γυναίκα μου– περνούσα ώρες ολόκληρες περπατώντας στον επαρχιακό δρόμο όπου μένουμε.

Είναι ένας χωματόδρομος αφρόντιστος από την κομητεία και την πολιτεία, περιτριγυρισμένος από δέντρα, ο οποίος διασχίζεται συχνότερα από ελάφια και κουνέλια παρά από ανθρώπους.

Με τη σύζυγό μου περπατάμε χιλιόμετρα – αρχικά μόνοι, μετά με το μονό καρότσι και στο τέλος με το διπλό. Βλέπουμε τον ήλιο να ανατέλλει ή να δύει. Περπατάμε είτε έχει παγετό είτε λάσπες. Περπατάμε με ζέστη και με κρύο, τις συνηθισμένες μέρες, τους ατελείωτους μήνες της πανδημίας, τις καθημερινές και τα Σαββατοκύριακα, με βροχή ή ήλιο.

Είναι μια αναδρομή σε έναν παλαιότερο και πιο απλό τρόπο ζωής.

Είναι επίσης μια αναδρομή σε μια σκηνή που πάντα θυμόμουν από τη σειρά Mad Men, όπου ο Ντον Ντρέιπερ και η οικογένειά του ολοκληρώνουν το πικνίκ τους στην άκρη του δρόμου και μετά πετάνε αδιάφορα όλα τα σκουπίδια τους στο γρασίδι.

Μόνο που σε εμάς, επειδή η αστυνομία δεν φαίνεται να νοιάζεται και η τοπική αυτοδιοίκηση είναι ανύπαρκτη, πετούν ελαστικά και παλιά στρώματα. Πετάνε μπάζα από εργοτάξια. Πετάνε από μπουκάλια και κουτάκια μπύρας μέχρι περιτυλίγματα καραμελών. Πετάνε νεκρά ελάφια και, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, τα κορμιά πολλών νεκρών σκυλιών.
ν

Σκηνή από τη σειρά Mad Men (2007–2015). Image: Supplied
ν

Στην αρχή, αυτό με τσάντιζε – ιδιαίτερα τα καρφιά, που ήταν πεταμένα εδώ κι εκεί, με έκαναν να νιώθω άβολα. Υπήρχαν μεγάλα τμήματα του δρόμου στα οποία ήταν αδύνατο να περπατήσω με τα παιδιά λόγω της δυσοσμίας. Κάλεσα την αστυνομία, μια φιλοζωική οργάνωση, τους τοπικούς πολιτικούς και πολιτιστικούς φορείς. Αποτέλεσμα μηδέν. Δεν έκαναν τίποτα. Μέχρι ψεύτικες κάμερες έβαλα, αλλά δεν άλλαξε τίποτα. Τελικά, σκέφτηκα να μετακομίσω.

Μια σκέψη που γίνεται πράξη

Τότε, ένα πρωί, την ώρα που έκανα τη βόλτα μου με τα παιδιά μου, μου ήρθε μια σκέψη που ήταν ταυτόχρονα απελευθερωτική και κατηγορητική. Πόσες φορές πρέπει να περάσω δίπλα από αυτά τα σκουπίδια, σκέφτηκα, πριν γίνω συνένοχος στην ύπαρξή τους; Γιατί να περιμένω συνεχώς από κάποιον άλλο να κάνει κάτι γι’ αυτά, και να μην το κάνω εγώ; Έτσι, απλά, άρχισα να τα καθαρίζω… Και πραγματικά το απόλαυσα! Σε λίγο, μπήκε στο παιχνίδι και η οικογένειά μου…

Όπου πηγαίνω, έχω μαζί μου μια τσάντα κι ένα ραβδί με καρφί στην άκρη, και μαζεύω τα αντικείμενα που είναι πεταμένα στους επαρχιακούς δρόμους όπου ζούμε. Έχω έναν μαγνήτη και γάντια (έχω αγοράσει πολλά, πάρα πολλά ζευγάρια γάντια). Κατεβαίνω στις ρεματιές στην άκρη του δρόμου και μαζεύω μπουκάλια αναψυκτικών, πλαστικές σακούλες, συσκευασίες φαγητού, καρφιά και βίδες.

Έχω καθαρίσει τόνους σκουπιδιών όλα αυτά τα χρόνια. Έχω φορτώσει ελαστικά στο πίσω μέρος του φορτηγού μου και έχω πληρώσει για να ανακυκλωθούν σωστά. (Πλήρωσα ακόμη και έναν εργολάβο για να έρθει με ένα τρακτέρ και την καρότσα του για μερικά ιδιαίτερα βαριά πράγματα). Φορώντας μάσκα προσώπου, μάζεψα νεκρές κατσίκες, νεκρά μοσχάρια και νεκρά σκυλιά, τα οποία έκαψα ή έθαψα στο πίσω μέρος του ράντσου μου για να αποσυντεθούν σε ένα ασφαλές μέρος. Μέχρι που δωροδοκώ τα παιδιά μου για να τα κάνω να συμμετάσχουν και αυτά.
ν

Ο συγγραφέας και χομπίστας καθαριστής σκουπιδιών Ράιαν Χόλιντεϊ. Image: Linkedin

ν

Δεν το κάνω μόνο στο μέρος όπου ζω. Το κάνω και όταν πηγαίνουμε στην παραλία. Το κάνω όταν κάνουμε πεζοπορία. Το κάνω όταν περπατάω σε ένα πάρκινγκ, όταν απαντάω σε ένα τηλεφώνημα. Νομίζω ότι και κάποιος άλλος θα μάζευε αυτό το σκουπίδι αν το έβλεπε, οπότε κάνω το ίδιο.

Κάνει αυτό κάποια διαφορά; Σε γενικές γραμμές, όχι. Ενέχει κάποιον ηθικό κίνδυνο; Πιθανώς. Ίσως να έχει διαδοθεί η φήμη «ε κύριος, πέταξε τα σκουπίδια σου εδώ ελεύθερα, καθώς λίγες μέρες αργότερα θα εξαφανιστούν μυστηριωδώς…»

Καλοκαίρι στην Ελλάδα

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι οι γείτονές μου το έχουν προσέξει. Μάλιστα, μια φορά, καθώς φόρτωνα ένα στρώμα στο φορτηγό μου, κάποιος γείτονας με πλησίασε για να μου κάνει παρατήρηση, νομίζοντας ότι ήμουν εγώ αυτός που έριχνε τα σκουπίδια.

Ειλικρινά, η μόνη φορά που κάποιος μου είπε «ευχαριστώ» ήταν σε μια άλλη χώρα. Ήμουν στην Ελλάδα το καλοκαίρι toy 2025 και υπήρχε μπροστά μου, πεταμένο στο δρόμο, ένα μπουκάλι νερού. Έσκυψα και το σήκωσα και το πέταξα σε έναν κοντινό κάδο απορριμμάτων. Ένας ηλικιωμένος άντρας, που καθόταν σε μια καφετέρια, σηκώθηκε και άρχισε να με χειροκροτεί, να υποκλίνεται και να λέει κάτι στα ελληνικά, που δεν καταλάβαινα. Υποθέτω ότι έλεγε ευχαριστώ, αλλά ίσως και να με κορόιδευε.

Θα σας πω κάτι: το να κρατά τον χώρο καθαρό, μαζεύοντας τα πεταμένα σκουπίδια δεν θα ελαφρύνει το κάρμα σου – τουλάχιστον όχι σε αυτή τη ζωή. Και παρ’ όλη τη δουλειά που κάνουμε, εγώ και η γυναίκα μου έχουμε τουλάχιστον ένα σκασμένο λάστιχο κάθε μήνα περίπου.

Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που το κάνω.

Το κάνω για μένα.

Σε έναν κόσμο όπου όλα φαίνονται να καταρρέουν και τόσα πολλά είναι πέρα ​​από τον έλεγχό μου, υπάρχει κάτι βαθιά δυναμωτικό σε αυτή την απλή, παράξενη πράξη. Μπορώ να δω τη διαφορά κάθε φορά που φτάνω στο σπίτι – ο δρόμος είναι καθαρότερος, ασφαλέστερος, πιο όμορφος. Είμαι έξω αντί να είμαι μέσα και να μαγειρεύω. Κινούμαι αντί να κάνω scroll στην οθόνη του κινητού ή του υπολογιστή. Λύνω ένα πρόβλημα αντί να διαμαρτύρομαι γι’ αυτό.

Ο μίστερ Ρότζερς

Υπάρχει ένα απόφθεγμα του Mister Rogers (Πρεσβυτεριανός ιερέας, συγγραφέας και τηλεοπτική προσωπικότητα) που λατρεύω: «Όταν ήμουν αγόρι και έβλεπα τρομακτικά πράγματα στις ειδήσεις», είπε κάποτε ο μίστερ Ρότζερς, «η μητέρα μου μού έλεγε: “Ψάξε για τους βοηθούς. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που βοηθούν”».

Εμείς αποφασίζουμε τι θέλουμε από τη ζωή – να θυμώνουμε με τους ανθρώπους που σκορπίζουν γύρω τους το χάος ή να προσβλέπουμε στους ανθρώπους που καθαρίζουν τον κόσμο από τα σκουπίδια; Εμείς αποφασίζουμε τι θα κάνουμε – αν θα απελπιστούμε ή αν θα βρούμε ελπίδα και καλοσύνη.

Εξαρτάται τι θα αποφασίσουμε. Θα αποφασίσουμε να ΕΙΜΑΣΤΕ ένας από τους βοηθούς; Θα αποφασίσουμε να μαζέψουμε τα σκουπίδια;

Θα αναλάβουμε την ευθύνη για τα πράγματα που βρίσκονται υπό τον έλεγχό μας;

Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά… και τη ζωή καλύτερη για όλους, αλλά κυρίως για εμάς τους ίδιους.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Linkedin στις 9 Μαρτίου 2026

______________

(*) Ο Ράιαν Χόλιντεϊ είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ρίβερσαϊντ, κατοικεί στο Όστιν του Τέξας και είναι συγγραφέας των best sellers “Conspiracy”, “Trust Me, I’m Lying”, “The Obstacle Is the Way”, “Ego Is the Enemy”, καθώς και άλλων βιβλίων για το μάρκετινγκ, τον πολιτισμό, τον στωικισμό και την ανθρώπινη ύπαρξη. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες.
ν

Δείτε επίσης:

Συνελήφθη αντιδήμαρχος επειδή καθάριζε τους δρόμους! Μικρό δελφίνι πεθαίνει από τις selfies των τουριστών Η Άφιξη των Ανθρώπων (και το κυνήγι της ευτυχίας) Ακόμη και οι καρχαρίες πάγωσαν στις ΒΑ ΗΠΑ (vid) Ο πλανήτης θερμαίνεται, οι άνθρωποι λιώνουν (vid) Μπιλ Γκέιτς: Συνθετικό κρέας για να σωθεί ο πλανήτης και άλλα ανέκδοτα (vid)