Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Ψίθυροι εκλογών με τα αργύρια της προδοσίας πάνω στο τραπέζι

Κατηγορία NEWS, Πολιτική

ΠΟΛΙΤΙΚΗ  Ενημ. 6/7/2018

Από τον Κώστα Αλεξανδρόπουλο

 

Προεκλογικό σκηνικό με τους βουλευτές και τους υπουργούς της κυβέρνησης να αγωνιούν για το πότε θα εισπράξουν τα αργύρια της προδοσίας.

Μαζί στον Παράδεισο μαζί και στην Κόλαση. Παρά τους λεονταρισμούς, ο Πάνος Καμμένος είναι βαθιά εντυπωσιασμένος από την αριβίστικη φυσιογνωμία του Αλέξη Τσίπρα. Image: Supplied

 

ΤΟ ΜΕΓΑ ερώτημα που κυριαρχεί στις τάξεις των δύο κυβερνητικών εταίρων είναι πότε η Γερμανία θα αποδεσμεύσει από τα μυστικά της κονδύλια τα ποσά που η Μέρκελ υποσχέθηκε στον Τσίπρα για να μοιραστούν στους βουλευτές και υπουργούς των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προκειμένου να επισημοποιήσουν την –αντισυνταγματική–  «Συμφωνία των Πρεσπών», η οποία αναγνωρίζει τα Σκόπια ως αποκλειστικό κάτοχο του ονόματος “Μακεδονία”.
Η Μέρκελ είχε τάξει πως όταν η «Συμφωνία των Πρεσπών» έρθει στη Βουλή και ψηφιστεί, θα δώσει ως ψυχική οδύνη:
  • από 1 εκατ. ευρώ σε κάθε βουλευτή της συγκυβέρνησης
  • από 5 εκατ. σε κάθε υπουργό
  • 30 εκατομμύρια στον πρωθυπουργό, και
  • από 500.000 σε όποιον ανεξάρτητο ή εξωγενή βουλευτή ψηφίσει “Ναι”.
Αυτά τα αξιοπρεπή ποσά, που υπολογίζονται συνολικά γύρω στα 400 εκατομμύρια, θα εκταμιευτούν από τα μυστικά κονδύλια της γερμανικής κυβέρνησης και θα κατατεθούν στους προσωπικούς λογαριασμούς των δικαιούχων στο εξωτερικό, μέσα από ένα πολύπλοκο δίκτυο, ώστε να είναι αδύνατος ο εντοπισμός της πηγής τους.
Ποιος είπε ότι το έγκλημα δεν αποδίδει;
Ανάλογα κονδύλια έχουν προβλεφθεί και για τους Σκοπιανούς πολιτικούς, αλλά είναι άνευ σημασίας, γιατί ανέρχονται σε μερικές μόνο χιλιάδες ευρώ.
Σκοπός του δεκασμού είναι να ψηφιστεί η «Συμφωνία των Πρεσπών» όταν έρθει στη Βουλή με απλή πλειοψηφία 151 βουλευτών, κατά παράβαση του Συντάγματος, του οποίου το άρθρο 28 αναφέρει με σαφήνεια ότι για να ισχύσουν διεθνείς συμβάσεις ή συμφωνίες με άλλα κράτη πρέπει να επικυρωθούν με νόμο, για τον οποίο απαιτείται «πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών», δηλαδή 180 βουλευτές (παρ. 1 & 2).
Αυτός όμως είναι και ο ρόλος του συνταγματικού χάρτη της χώρας: να ερμηνεύεται από μικρονοητικούς συνταγματολόγους ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα των πολιτικών.
ν

«Πρέπει να περικόψεις τα ποσά που δίνεις στους Έλληνες» φαίνεται να λέει ο Xoρστ Σίχοφερ, με την Άνγκελα Μέρκελ να μην δέχεται κουβέντα για μείωση της αμοιβής του Τσίπρα. Image: Supplied
ν

Όπως λέει η παροιμία, μυστικό που το ξέρουν δύο, παύει να είναι μυστικό. Όταν έμαθαν για την συμφωνία οι υπερσυντηρητικοί Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας (CSU), έγιναν έξαλλοι. Απαίτησαν από την καγκελάριο να πάρει πίσω τη συμφωνία, θεωρώντας το τίμημα υπερβολικό. Θύμισαν στη Μέρκελ πως στο παρελθόν η Γερμανία εξαγόραζε κόμματα και οικογένειες πολιτικών στην Ελλάδα δίνοντάς τους οικοσυσκευές – ένα ψυγείο, μια τοστιέρα, έναν βραστήρα γερμανικής (και όχι κινεζικής) κατασκευής. Πώς φτάσαμε από την τοστιέρα στα εκατομμύρια;
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά Βαυαρός βουλευτής: «Οι Έλληνες θα προδώσουν έτσι κι αλλιώς τη χώρα τους∙ γιατί πρέπει να τους πληρώσουμε κι από πάνω;»
Υποχωρώντας η Μέρκελ, δέχτηκε να αναθεωρήσει τα ποσά της συμφωνίας επί τα χείρω, πάτησε όμως πόδι για τα 30 εκατομμύρια του πρωθυπουργού, λέγοντας: «Der Teufel macht nur dorthin, wo schon gedüngt ist» (Ο διάβολος χέζει μονάχα όπου ήδη υπάρχει λίπασμα).
Στην Ελλάδα, όσοι υπουργοί και βουλευτές είχε πάρει κάτι τ’ αυτί τους, είχαν αρχίσει να κάνουν όνειρα για το πού θα ξοδέψουν τα λύτρα της προδοσίας. Όταν όμως διαπίστωσαν πως επρόκειτο για όνειρα θερινής νυκτός, έπαθαν σύγκρυο. Σαν να είχαν κερδίσει το Τζόκερ και έχασαν το δελτίο.
Απ’ όλους πιο βαριά το πήρε ο Πάνος Καμμένος. Άρχισε να απειλεί θεούς και δαίμονες, λέγοντας πως θα ρίξει την κυβέρνηση, πως δεν θα ψηφίσει τη συμφωνία για το Σκοπιανό (εάν, όταν και εφόσον) έρθει στη Βουλή, ότι θα ζητήσει να περάσει αυτή με 180 ψήφους, ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να πάρει το λόγο ο λαός, είτε με δημοψήφισμα είτε με εκλογές, και διάφορες άλλες μεγαλαυχίες.
Ο θυμός του όμως δεν κράτησε πολύ. Δοτικός και γαλαντόμος, όπως είναι, ο Τσίπρας δέχτηκε να μοιραστεί μαζί του το ποσό που θα πάρει ο ίδιος. Για περισσότερη διασφάλιση, έταξε στον Πάνο Καμμένο ότι θα τον βάλει πρώτο στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, αφού είναι βέβαιο πως αν πάει η κυβέρνηση σήμερα σε εκλογές, από τους βουλευτές των ΑΝΕΛ δεν πρόκειται να εκλεγεί ούτε ένας κι από του ΣΥΡΙΖΑ μόνο οι μισοί.
Αν τα πιο πάνω είχαν κάποια δόση χιούμορ, όσα ακολουθούν είναι εξόχως σοβαρά, καθώς με την κυβέρνηση αυτή παραμονεύει ο κίνδυνος μιας εθνικής τραγωδίας.
ν

Ένας αδέκαστος άνθρωπος

Προς τιμήν του, ο μόνος που δεν δέχτηκε οποιαδήποτε αμοιβή είναι ο καθηγητής Νίκος Κοτζιάς. Όπως είπε, ό,τι κάνει το κάνει για λόγους ιδεολογικούς. Αισθάνεται αγνό και ανυπόκριτο μίσος προς καθετί ελληνικό, επειδή οι πρόγονοι των σημερινών Ελλήνων ήταν… κεφαλαιοκράτες και ιμπεριαλιστές. Όπως έχει δείξει με πλήθος περισπούδαστων συγγραμμάτων, η αρχαία τραγωδία και φιλοσοφία ήταν αποτελέσματα ενός ελιτίστικου καπιταλισμού που στηριζόταν πάνω στην εκμετάλλευση των δούλων. Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης ήταν δουλοκτήτες και μίσθαρνα όργανα της άρχουσας τάξης, τις ιδέες της οποίας προωθούσαν με τα έργα τους. Το να τα θεωρούμε σήμερα σπουδαία, είναι μια ανάρμοστη διόγκωση.
Ως παιδαγωγός, ο Νίκος Κοτζιάς δεν έπαψε ποτέ να αγωνίζεται για την πρόσβαση κάθε ανθρώπου στη γνώση, σε αντίθεση με την αρχαία Ελλάδα, στην οποία, όπως γράφει ο Γιάννης Κορδάτος, η γνώση ήταν «προνομιακό έργο μιας μειοψηφίας και η πράξη αποκλειστικό έργο της πλειοψηφίας κι έτσι έχουμε σαν αντανάκλαση του φαινομένου αυτού στην ιστορία της φιλοσοφίας τη δημιουργία δύο κόσμων, ενός πνευματικού και ενός σωματικού-υλικού. Όσο καιρό η παραγωγικότητα της ανθρώπινης εργασίας δεν ήταν αρκετή, ο εργαζόμενος πληθυσμός ήταν υποχρεωμένος να μοχθεί και, μην έχοντας καιρό να καταπιάνεται με τις κοινές υποθέσεις και με την καθαρή θεωρία, άφησε το έργο αυτό σε μια μειοψηφία που ήταν λεύτερη από τα έργα της πραχτικής ζωής…»
ν

Ο Νίκος Κοτζιάς έχει πολλά ακόμη να δώσει… Image: Supplied
ν

Τρανό παράδειγμα ο Παρθενώνας. Το περίλαμπρο αυτό οικοδόμημα, με την απαράμιλλη αρχιτεκτονική, χτίστηκε με τον μόχθο των δούλων και είναι ντροπιαστικό που τη δόξα την πήραν ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης και ο Φειδίας. Αυτοί το μόνο που έκαναν ήταν να βάζουν τους άτυχους εργαζόμενους να δουλεύουν νυχθημερόν για να τελειώσει το έργο εντός της προθεσμίας που είχε θέσει ο Περικλής.
Όσο για τον Αλέξανδρο, ήταν ένας μιλιταριστής, ένας σφαγέας των λαών, που εισέβαλε στην Ασία για να εκπληρώσει το ιμπεριαλιστικό όνειρό του, αλλά και να φέρει πλούτο στην άρχουσα τάξη που τον χρηματοδοτούσε. Όσο για τη σημερινή Ελλάδα, ο καθηγητής θεωρεί άδικο που ένα τόσο μικρό κράτος διαφεντεύει μια τόσο μεγάλη θάλασσα –το Αιγαίο Πέλαγος– έχοντας περιορίσει τους Τούρκους στην ενδοχώρα της Ανατολίας, αντί να το μοιραστεί μαζί τους, όπως επιτάσσει το διεθνές δίκαιο και το πνεύμα καλής γειτονίας.
Αυτές είναι οι απόψεις του σλαβόφιλου και διεθνιστή καθηγητή.
ν

Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο

Παρά τα όσα διατείνεται κατά καιρούς ο Πάνος Καμμένος, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει. Έχει ακόμη σπουδαίο και σημαντικό έργο να επιτελέσει: α) την αναγνώριση δικαιωμάτων στην «αρβανίτικη μειονότητα» στην Ελλάδα, β) την αναγνώριση της «ανεξαρτησίας» της Θράκης και γ) την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης με την παραχώρηση ορισμένων νήσων, νησίδων και βραχονησίδων στην Τουρκία, και την έναρξη συνομιλιών για τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.
Η πραγματικότητα θα διαψεύσει όσους βιάστηκαν –ίσως από υπερβολικό ενθουσιασμό– να πουν ότι η χώρα μπαίνει σε τροχιά εκλογών. Εκλογές δεν πρόκειται να γίνουν τώρα και είναι αμφίβολο αν θα γίνουν και τον Σεπτέμβριο του 2019. Γιατί το εναπομείναν χρονικό διάστημα δεν επαρκεί για να ολοκληρώσει η σημερινή κυβέρνηση το έργο της.
ν

Τι διαφορετικό θα πρότεινε ο Μητσοτάκης αν ανέβαινε στην εξουσία; Image: Supplied
ν

Το Βερολίνο δεν θέλει εκλογές, αλλά εκλογές δεν θέλει ούτε η αντιπολίτευση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τις ξορκίζει σαν το Διάβολο. Δεν θα ήθελε να πέσει και στη δική καμπούρα του το βαρύ αμάρτημα της προδοσίας και να είναι αυτός που θα υπογράψει τις συμφωνίες για την αλλαγή των συνόρων. Γι’ αυτό, είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα προκειμένου να μην πέσει ο Τσίπρας, ακόμη και να συναινέσει σ’ ένα είδος «αφανούς δικτατορίας», μέχρι να ολοκληρώσει ο Τσίπρας το έργο του. Άλλωστε δικτατορία έχουμε και τώρα. Κοινοβουλευτική.
ν

Ιούλιος 2015: ο μήνας της προδοσίας

Για να γίνει πιο ξεκάθαρο αυτό που λέμε, ας πάμε τρία χρόνια πίσω. Η 13η Ιουλίου του 2015 είναι γνωστή ως «Μαύρη Δευτέρα» επειδή εκείνη τη μέρα ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε από τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες έχοντας στις αποσκευές του τη χειρότερη έως τότε συμφωνία με τους δανειστές. Σύμφωνα με τον Τύπο, τη μέρα αυτή Τρίπρας και Καμμένος πρόδωσαν τον ελληνικό λαό. Αλλά αυτό είναι η μισή αλήθεια.
Είχε προηγηθεί το περίφημο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, του οποίου το αποτέλεσμα ήταν ένα συντριπτικό “Όχι” με ποσοστό 61,3%. (Συγκριτικά το Brexit έλαβε ποσοστό 51,8%). Όμως τι συνέβη;
Όλοι λένε ότι ο Τσίπρας μετέτρεψε το περήφανο “Όχι” του ελληνικού λαού σε ταπεινωτικό “Ναι”. Έχουν ξεχάσει φαίνεται πως την αμέσως επόμενη μέρα, 6 Ιουλίου, ο Προκόπης Παυλόπουλος, θορυβημένος από το αποτέλεσμα, συγκάλεσε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, που επίσης είχαν θορυβηθεί από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Στο συμβούλιο αυτό συνέβησαν δύο πράγματα: α) οι συμμετέχοντες αρχηγοί (Τσίπρας, Μεϊμαράκης, Θεοδωράκης, Καμμένος, Γεννηματά – πλην Κουτσούμπα), αποφάσισαν πραξικοπηματικά και με τις ευλογίες του ΠτΔ, την ακύρωση του δημοψηφίσματος· β) ανέθεσαν εν λευκώ στον Τσίπρα να πάει και να φέρει το τιμωρητικό για τη χώρα Τρίτο Μνημόνιο. Αυτά τα έκαναν για να μην χάσουν τις θέσεις τους. Πρόκειται για ανθρωπάκια που ηγούνται ομάδων, χωρίς να γνωρίζουν καν τι είναι ηγεσία.
ν

Ηγέτες με «κληρονομικό χάρισμα». Πλην Κουτσούμπα, όλοι οι υπόλοιποι κατέλυσαν στις 6 Ιουλίου τη δημοκρατία παραβιάζοντας τη θέληση του ελληνικού λαού. Image: Supplied
ν

Κανονικά έπρεπε να επέμβει ο εισαγγελέας και να τους εγκαλέσει για εσχάτη προδοσία. Αυτό θα συνέβαινε σε μια δημοκρατία. Γιατί ο Τσίπρας δεν έκανε το έγκλημα μόνος του. Είχε συνενόχους ολόκληρο σχεδόν το φάσμα του πολιτικού κόσμου της χώρας: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, τους ΑΝΕΛ και το Ποτάμι. Όλοι μαζί μια συμμορία, που λίγο διαφέρει από τους Απριλιανούς γκάγκστερ, που αψήφισε και διέστρεψε τη λαϊκή εντολή. Αν αυτό δεν λέγεται (Κοινοβουλευτική) Δικτατορία τότε πώς λέγεται;
Τελικά το καταστροφικό για τους πολίτες και τη χώρα Τρίτο Μνημόνιο ψηφίστηκε στις 13 Αυγούστου στη Βουλή με 222 ψήφους, από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ, της Νέας Δημοκρατίας, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ.
Αν σήμερα βλέπετε τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης να πνέουν μένεα κατά του Τσίπρα, είναι γιατί, σαν κλασικός Νεοέλληνας μπαγαπόντης, τους εξαπάτησε και τους κορόιδεψε. Διότι τους υποσχέθηκε πως αν ψηφίσουν το Μνημόνιο θα έκανε μαζί τους κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Εκείνος όμως αμέσως μετά προκήρυξε εκλογές. Και νίκησε γιατί οι άλλοι πολιτικοί –τόσο βλάκες– τον βοήθησαν να προβληθεί στα μάτια του παραζαλισμένου λαού ως Μεσσίας που έσωσε τη χώρα από την καταστροφή.
Οι εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου, νομιμοποίησαν το πραξικόπημα της 6ης Ιουλίου. Όπως είχαν κάνει στο παρελθόν και οι Απριλιανοί πραξικοπηματίες.
Να είστε βέβαιοι πως όταν έρθει στη Βουλή η παράνομη και καταχρηστική «Συμφωνία των Πρεσπών», πάλι θα την ψηφίσουν 222 βουλευτές. Μια φορά προδότης, πάντα προδότης.
ν

5 Ιουλίου 2015. Μια επανάσταση καταδικασμένη να αποτύχει. Η ελληνική σημαία και η σημαία του ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύουν δύο ανόμοιες μεταξύ τους κοσμοαντιλήψεις. Image: Supplied
ν

Η ΝΔ και ο σημερινός αρχηγός της, είναι συνεργοί στο ίδιο έγκλημα. Τι το διαφορετικό θα κάνει ο Μητσοτάκης αν ανεβεί στην εξουσία; Δεν έχει λύσεις να προτείνει και απλώς θα ακολουθήσει τα ίδια χνάρια.
Ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά ότι η χώρα βαδίζει εδώ και καιρό, παρ’ όλους τους εφήμερους εορτασμούς και τις παννυχίδες, εν μέσω σκοτεινής οδού, δίχως λαμπτήρες να τη φωτίζουν.
Θα ρωτήσει κάποιος: Δεν μπορεί η χώρα να αλλάξει πορεία και να γίνει μια σοβαρή και ευνομούμενη πολιτεία; Θεωρητικά μπορεί. Στην πράξη όμως είναι αδύνατο. Γιατί οι σοβαρές και ευνομούμενες πολιτείες δημιουργούνται και στελεχώνονται από σοβαρούς πολίτες και το να είσαι σοβαρός πολίτης είναι προϊόν μόρφωσης.
Στην Ελλάδα, από την ιδρυτική πράξη του Νέου Ελληνικού Κράτους το 1822 μέχρι σήμερα, η παρεχόμενη παιδεία –λιγότερο από αμέλεια και περισσότερο από πρόθεση– είναι λειψή. Όλοι οι πολιτικοί είναι εχθροί της παιδείας. Γι’ αυτό και τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα είναι προσανατολισμένα μόνο στην παραγωγή δημοσίων υπαλλήλων – όχι επιστημόνων. Αποκαλούμε βέβαια τους μισομορφωμένους και ημιεγγράμματους αποφοίτους των ανωτάτων σχολών «επιστήμονες», αλλά αυτό οφείλεται στην άγνοιά μας για το τι είναι επιστήμη.
Σκοπός του εγχώριου εκπαιδευτικού συστήματος είναι η παραγωγή ανδραπόδων που θα προσληφθούν στο δημόσιο και θα γίνουν εκλεκτοί πελάτες των κομμάτων. Γιατί το ένα συνεπάγεται ή προϋποθέτει το άλλο. Έτσι, η πονηρία, η προσποίηση, οι πρόχειρες και μεσοβέζικες λύσεις γίνονται τα μόνα εφόδια για οποιαδήποτε σταδιοδρομία. Και είναι κρίμα για έναν λαό με υψηλή ευφυΐα.
Μια χώρα με ηγέτες που την υπονομεύουν και έναν λαό που τους ανέχεται παθητικά δεν έχει οντότητα. Άγεται και φέρεται ανάλογα με τις ορέξεις και τα συμφέροντα των ισχυρών. Οι ελλείψεις υποβάθρου είναι τρομακτικές και τα λάθη δύο αιώνων δεν διορθώνονται σε δύο ή πέντε χρόνια. «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει», έγραφε ο Σεφέρης και δεν εννοούσε το τοπίο. Ως τόπος, η Ελλάδα είναι υπέροχη κι εμείς τυχεροί που γεννηθήκαμε σ’ αυτήν. Ως χώρα, θα συνεχίσει να υπάρχει, αν και με αλλοιωμένα σύνορα και χαρακτηριστικά, λόγω υποστολής του εγχώριου πληθυσμού και αντικατάστασής του από αφρικανούς και ασιάτες. Όμως, ποιος ξέρει… Ίσως αυτοί αποδειχθούν καλύτεροι πολίτες από εμάς.

 


Translate this post