Ιστορική μνήμη ενώνει τον Νετανιάχου με τον Πούτιν

Κατηγορία Γεωπολιτική, Opinion

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Από τον Κώστα Αλεξανδρόπουλο

 

Έκπληξη αποτέλεσε η παρουσία του Ισραηλινού πρωθυπουργού στην Κόκκινη Πλατεία, δίπλα στον Πούτιν, για την Ημέρα Νίκης του Κόκκινου Στρατού.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου προσέρχονται στην Κόκκινη Πλατεία για να παρακολουθήσουν την ετήσια παρέλαση για τη νίκη κατά των Γερμανών. Photo: AFP. Πηγή: Supplied

ν

ΕΠΙΣΗΜΟΣ καλεσμένος εφέτος για να παρακολουθήσει την εντυπωσιακή παρέλαση που γίνεται κάθε χρόνο στις 9 Μαΐου στην Κόκκινη Πλατεία, δεν ήταν άλλος από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Μάλιστα ο Νετανιάχου, σε αντίθεση με άλλους υψηλούς προσκεκλημένους στο παρελθόν, πήρε μέρος μαζί με τον Ρώσο πρόεδρο και στην πορεία της «Αθάνατης Στρατιάς» στην Κόκκινη Πλατεία, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους Ρώσους.
Για τον Πούτιν αυτή ήταν η τέταρτη κατά σειρά χρονιά που συμμετέχει στην πορεία της «Αθάνατης Στρατιάς» στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας κρατώντας την φωτογραφία του πατέρα του. Μαζί του, εκτός του Ισραηλινού πρωθυπουργού, ήταν και ο νέος πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς.
Στην πορεία της «Αθάνατης Στρατιάς» συμμετέχουν χιλιάδες Ρώσοι πολίτες κρατώντας τις φωτογραφίες συγγενών τους οι οποίοι είτε πολέμησαν είτε σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

ν

ν

Όπως αναφέρει το RT, εφέτος συμμετείχε στην πορεία πάνω από 1.000.000 κόσμος, περισσότερος από κάθε άλλη φορά, για να τιμήσει τους ήρωες που θυσιάστηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στον αγώνα κατά των Γερμανών.
Πέρυσι  είχαν πάρει μέρος 800.000 Ρώσοι, που και αυτός ήταν αριθμός ρεκόρ.
Ακολούθησε η μεγαλειώδης παρέλαση για την Ημέρα της Νίκης. Στις 9 Μαΐου του 1945, υπογράφηκε η Πράξη παράδοσης της Γερμανίας, η οποία σηματοδότησε και το τέλος του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, όπως αποκαλούν οι Ρώσοι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εφέτος εορτάστηκε η 73η επέτειος.
Η παρουσία του Μπενιαμίν Νετανιάχου ερμηνεύτηκε από τους πολιτικούς αναλυτές ως προσπάθεια απόσπασης από τον Πούτιν της υπόσχεσης ότι δεν θα επέμβει στην αναμέτρηση που άρχισε μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, ύστερα από την επίθεση με πυραύλους που εξαπέλυσαν οι δυνάμεις των Ιρανών που βρίσκονται στη Συρία εναντίον ισραηλινών θέσεων στα υψίπεδα του Γκολάν.
Όπως ήταν φυσικό οι Ισραηλινοί απάντησαν βομβαρδίζοντας τις ιρανικές βάσεις που έχουν στηθεί νοτίως της Δαμασκού και απέχουν μόλις 50 χλμ. από τα ισραηλινά σύνορα.
Ο Νετανιάχου πήρε αυτό που ήθελε. Όπως δήλωσε στους δημοσιογράφους, μετά τη συνάντησή του με τον Ρώσο πρόεδρο στη Μόσχα, «η Ρωσία είναι απίθανο να προσπαθήσει να περιορίσει τις στρατιωτικές ενέργειες του Ισραήλ στη Συρία».
ν

Αυτή η εικόνα, που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τη νύχτα της 10ης Μαΐου, δείχνει πυραύλους να διασχίζουν τον ουρανό της Δαμασκού σε μια προσπάθεια υπεράσπισης της πόλης, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της έντονης διαμάχης Ισραήλ-Ιράν. Image: Supplied
ν

Ακολουθεί χάρτης της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ με τις ιρανικές θέσεις που βομβάρδισαν οι Ισραηλινοί εντός του συριακού εδάφους.
ν


ν

Το βίντεο που ακολουθεί δείχνει τα 20 βλήματα που εξαπέλυσε η Συρία σήμερα τα ξημερώματα κατά ισραηλινών θέσεων στα υψίπεδα του Γκολάν, σε απάντηση των βομβαρδισμών από το Ισραήλ.
ν


ν

Κανείς δεν γνωρίζει τι ειπώθηκε μεταξύ Νετανιάχου και Πούτιν ή ποιοι ειδικοί παράγοντες έπαιξαν ρόλο, όμως ο Νετανιάχου απέσπασε εύκολα την διαβεβαίωση του Ρώσου προέδρου ότι δεν θα παρεμποδίσει τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, τη στιγμή μάλιστα που η Ρωσία είναι σύμμαχος του Ιράν και αδιαφιλονίκητος κύριος της Συρίας.
Οπωσδήποτε ο Νετανιάχου δεν πήγε στη συνάντηση, ιδιαίτερα για ένα τόσο κρίσιμο θέμα, απροετοίμαστος, έχοντας πενήντα τοις εκατό πιθανότητες να πετύχει και πενήντα τοις εκατό να αποτύχει. Πήγε με τον ίδιο τρόπο που πάει κάποιος σ’ έναν πόλεμο: το κάνει μόνο αφού πρώτα έχει νικήσει.
Ένας ηγέτης για να είναι άξιος του ονόματός του πρέπει να έχει κάποιες αρετές, να είναι έμπειρος, μελετημένος, να ξέρει τι θέλει, να έχει στρατηγική και εθνικό σχέδιο. Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης η σοβαρότητα, η γνώση της αλήθειας και η ειλικρίνεια. Όχι λιγότερο η ικανότητα να προβλέπεις το αύριο. Και δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα συμβεί, όταν δεν έχεις ιστορική μνήμη.
Τους δύο άνδρες θα πρέπει να τους έφερε κοντά και η απέχθεια προς τη Γερμανία και σε ό,τι αυτή η χώρα αντιπροσωπεύει. Άλλωστε οι λαοί τους –Ρώσοι και Εβραίοι– είχαν τα περισσότερα θύματα σε απόλυτους αριθμούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ή τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους φούρνους που έκαιγαν και τους θαλάμους αερίων;
Υπάρχουν λαοί που δεν είναι επιλήσμονες∙ που θυμούνται∙ που έχουν ιστορική μνήμη. Το ίδιο και οι χώρες τους.
ν

9 Απριλίου 2018. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου κατευθύνονται προς το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στη Μόσχα για να καταθέσουν λουλούδια. Photo: AFP. Πηγή: Supplied
ν

Πολλοί σήμερα κάνουν διάκριση ανάμεσα στους Ναζί και τους σύγχρονους Γερμανούς –ωσάν οι Ναζί να ήρθαν από άλλο πλανήτη– ανάμεσα στη ναζιστική Γερμανία και τη σημερινή δημοκρατική Γερμανία. Ωστόσο, πρόκειται για την ίδια χώρα και για τον ίδιο λαό. Και οι λαοί δεν αλλάζουν, όπως δεν αλλάζει κανείς δακτυλικό ή γενετικό αποτύπωμα. Η θηριωδία και η αγριότητα ήταν πάντα βασικά συστατικά της γερμανικής ψυχής. Ας μην μας ξεγελά το «πολιτισμένο» φέρσιμό τους. Είναι επίχρισμα.
Οι Γερμανοί ένα μόνο πράγμα γνώριζαν και γνωρίζουν καλά: να λεηλατούν και να καταστρέφουν. Το κάνουν από την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και συνεχίζουν να το πράττουν μέχρι σήμερα.
Δεν θα αρνηθούμε ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ο Παύλος ο Διάκονος (720-799) διέσωσε την ιστορία του Ντρόκτουλφτ, ενός Λογγοβάρδου πολεμιστή (οι Λογγοβάρδοι ή Λομβαρδοί ήταν αρχαίος γερμανικός λαός που τον 1ο αι. μ.Χ. ζούσαν κοντά στον ποταμό Έλβα), ο οποίος στην πολιορκία της Ραβέννας άλλαξε στρατόπεδο και πέθανε υπερασπιζόμενος την πόλη που ήρθε να καταστρέψει.
Οι πόλεμοι με τη Ρώμη έφεραν τον Ντρόκτουλφτ από τα σκοτεινά δάση της Γερμανίας και του Δούναβη στο Νότο. Και εκεί, μπροστά στην περιτείχιστη Ραβέννα, βλέπει ξαφνικά στο φως του ήλιου κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Βλέπει ένα σύνολο που είναι πολλαπλό και εύρυθμο. Βλέπει μια πόλη, δηλαδή έναν ζωντανό οργανισμό, φτιαγμένο από αγάλματα, ναούς, κήπους, κατοικίες, κλίμακες, κιονόκρανα, αμφορείς, ψηφιδωτά, εύτακτους και ανοιχτούς χώρους. Και θαμπώνεται. Δεν τον εντυπωσιάζει η ομορφιά, γιατί δεν γνωρίζει τι είναι ομορφιά. Απλώς διαισθάνεται ότι πίσω από αυτή την πολύπλοκη μηχανή υπάρχει μια αθάνατη διάνοια, ένας νους που τη σχεδίασε. Εγκαταλείπει τους δικούς του και μάχεται στο πλευρό της Ραβέννας. Όταν σκοτώνεται, οι κάτοικοι της Ραβέννας χαράζουν πάνω στο μνήμα του λέξεις που αυτός ο βάρβαρος δεν θα καταλάβαινε ποτέ:
ν
Contempsit caros, dum nos amat ille, parentes,
hanc patriam reputans esse, Ravenna, suam.
(Αγάπησε εμάς και τους δικούς του απαρνήθηκε,
και τη Ραβέννα έκανε πατρίδα του).
ν
Ο Ντρόκτουλφτ ήταν η εξαίρεση του κανόνα, γι’ αυτό και έμεινε στην ιστορική μνήμη.
Έχοντας αιματοκυλήσει δύο φορές την ανθρωπότητα, η μεταπολεμική Γερμανία άλλαξε τακτική αλλά όχι όραμα: αυτή τη φορά η κατάκτηση θα ήταν οικονομική, χωρίς Panzer, Blitzkrieg και αεροπλάνα καθέτου εφορμήσεως.
Γιατί, πρέπει να το παραδεχτούμε, οι Γερμανοί δουλεύουν σκληρά, συλλογικά και οργανωμένα όπως τα μερμήγκια. Μόνο ο σκοπός τους είναι ανόσιος.
Με όχημα την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και αιχμή του δόρατος το μάρκο (νυν ευρώ) κατέκτησαν μέσα σε δύο δεκαετίες ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, ξεγελώντας τους πρώην εχθρούς τους. Γάλλοι, Βέλγοι, Ολλανδοί υπέκυψαν μπροστά στην ανωτερότητα της γερμανικής μηχανής∙ από νικητές έγιναν πρόθυμοι υπηρέτες. Όσο για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, αυτές ήταν είτε σύμμαχοι των Γερμανών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είτε συμπαθούντες.
ν

«Είναι δικαίωμα και καθήκον του Ισραήλ να διώξει το Ιράν στη Συρία», φέρεται να είπε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός στον Ρώσο πρόεδρο, σύμφωνα με τους Times του Ισραήλ.
ν

Η κατάκτηση της ευρωπαϊκής ηπείρου ολοκληρώθηκε με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που ξεκίνησε το 1991 και ολοκληρώθηκε το 1999 με τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς, και με την κατάκτηση της Ελλάδας το 2010, όταν υπεγράφη το πρώτο κατοχικό σύμφωνο παράδοσης (Μνημόνιο).
Όπως έκαναν και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την κατάκτηση της Ελλάδας, στράφηκαν στ’ ανατολικά, με στόχο τη Ρωσία. Το 2014 υποκίνησαν την λεγόμενη «Ουκρανική Επανάσταση» (η Ουκρανία ήταν επί Χίτλερ σύμμαχος των Γερμανών). Όμως αυτή τη φορά οι Ρώσοι ήταν έτοιμοι. Με μια αστραπιαία κίνηση, ο Πούτιν απέσπασε την Κριμαία και την προσάρτησε στη Ρωσική Ομοσπονδία, λέγοντας «η Κριμαία δεν είναι απλά ένα έδαφος, είναι ενωτικός κρίκος εποχών και γενεών», αποδείχνοντας έτσι ότι διαθέτει ιστορική μνήμη.
Δύο χρόνια μετά οι Βρετανοί, οι νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτίναξαν τον λήθαργο από πάνω τους, ψηφίζοντας την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την γερμανοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση. Λίγους μήνες αργότερα στοιχήθηκαν μαζί τους οι Αμερικανοί, εκλέγοντας τον Ντόναλντ Τραμπ.
Σήμερα οι λαοί τριών μόνο χωρών εξακολουθούν να διατηρούν άσβεστη την ιστορική τους μνήμη και συνείδηση: οι Ρώσοι, οι Ισραηλίτες και, προς τιμήν τους, οι Βρετανοί.
Οι λαοί που έχουν ιστορική μνήμη θα συνεχίσουν να υπάρχουν και στο μέλλον, ό,τι κι αν συμβεί. Οι λαοί –όπως οι σημερινοί Έλληνες– που ξεχνούν, θα εξαφανιστούν.

 


Translate this post