Έξοδος στις αγορές: το νέο colpo grosso της κυβέρνησης

Κατηγορία NEWS, Οικονομία

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Από τον Κώστα Αλεξανδρόπουλο

 

Βλέποντας ότι καταρρέει, η κυβέρνηση βγαίνει πρόωρα στις αγορές, για να γεμίσει τα θυλάκιά της με όσα περισσότερα χρήματα μπορεί.


ν

ΕΧΟΥΜΕ πει επανειλημμένως ότι ο στόχος των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ετοιμάζονταν να καταλάβουν την εξουσία, ήταν όχι η διακυβέρνηση της χώρας –ποιος γνωρίζει άλλωστε να το πράξει;– αλλά ο εύκολος πλουτισμός τους, αρπάζοντας ό,τι άφησαν οι προηγούμενοι κλέφτες, ντόπιοι και ξένοι. Γιατί όπως είδαμε να συμβαίνει στην Αλβανία και αλλού, το να διοικείς μια χώρα είναι η καλύτερη μπίζνα.
Εκεί στόχευε και το περίφημο plan-B του Γ. Βαρουφάκη με το «παράλληλο νόμισμα» ή «άυλο χρήμα» ή όπως αλλιώς το αποκαλούν.
Σύμφωνα με το σχέδιο, η κυβέρνηση θα αντικαθιστούσε τα ευρώ που υπήρχαν στα δημόσια ταμεία με υποσχετικές, πληρώνοντας με αυτές συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους και τις άλλες εσωτερικές υποχρεώσεις της. Οι υποσχετικές θα έκαναν κύκλο από χέρι σε χέρι, από τον καταναλωτή στον έμπορο κι απ’ τον έμπορο στον προμηθευτή, έως ότου επιστρέψουν πάλι μέσω του Taxis στο κράτος, ενώ το διαθέσιμο ρευστό σε ευρώ, θα κατέληγε στα χέρια των κυβερνώντων, οι οποίοι θα το έβγαζαν κρυφά στο εξωτερικό σε λογαριασμούς που θα είχαν ανοίξει εκεί.
Ήταν ένα σχέδιο απλό, αλλά ευφυές.
Αυτό όμως το colpo grosso το μυρίστηκε εγκαίρως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το εξάλειψε εν τη γενέσει του με μια σειρά μέτρων, μεταξύ των οποίων και η επιβολή των capital controls.
Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνει κανείς από τα όσα αποκαλύπτει στο βιβλίο του Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα, ο Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, ένας από την ομάδα των διεθνών οικονομολόγων που είχε ως συμβούλους της η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Με τη φράση «μαρτυρική αρένα», ο Γκαλμπρέιθ εννοεί βέβαια την Ελλάδα.
Μια άλλη παράμετρος του σχεδίου ήταν η επιβολή δικτατορίας, κάτι εντελώς απαραίτητο, καθώς χωρίς αυτή δεν θα ήταν δυνατή η πραγματοποίηση του colpo grosso∙ αλλά αυτό θεωρείται πλέον δευτερεύον.
Στην παρούσα φάση, η κυβέρνηση, βλέποντας ότι καταρρέει δημοσκοπικά κι ότι δεν θα καταφέρει να εξαντλήσει την τετραετία, καθώς μέχρι τώρα το έργο της είναι μηδενικό, αποφάσισε να βγει πρόωρα στις αγορές για «φρέσκο αίμα».
Γιατί αυτό; Επειδή Δεξιοί και Πασοκτσήδες έχουν κάνει ήδη τη μπάζα τους, για τους ίδιους, τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους, ενώ οι φουκαράδες οι Αριστεροί είναι ακόμη στη φέρμα.
ν

Η «ώρα μηδέν»

H «ώρα μηδέν» για την Ελλάδα θα σημάνει πιθανότατα μεταξύ Δευτέρας 17 και Πέμπτης 20 Ιουλίου, με την κυβέρνηση να ετοιμάζεται να κάνει ρεσάλτο στις αγορές και με το ευρωπαϊκό τμήμα του ΔΝΤ και τον ESM να έχουν δώσει περιέργως το «ΟΚ».
Η ημερομηνία αυτή επιλέχθηκε επειδή την ίδια μέρα η Ελλάδα θα αποπληρώσει ομόλογα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ύψους 3,9 δισ. ευρώ, ενώ το βράδυ θα συνεδριάσει στην Ουάσιγκτον το εκτελεστικό συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για να επισημοποιήσει τη στάση του απέναντι στην Ελλάδα.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, θέλει να βγει στις αγορές πριν τη συνεδρίαση του ΔΝΤ, επειδή η στάση του Ταμείου είναι ήδη γνωστή: δεν δανείζει στην Ελλάδα ούτε ένα ευρώ, επειδή το χρέος της δεν είναι βιώσιμο.
Το σύνθημα πάντως του ρεσάλτο δόθηκε από τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ, Πoλ Τόμσεν, ο οποίος μιλώντας από το Ντουμπρόβνικ της Κροατίας είπε μεταξύ άλλων ότι «αν η Ελλάδα μπορεί να αρχίσει την επαφή με τις αγορές αυτό θα ήταν σίγουρα ευπρόσδεκτο», κάτι που εξελήφθη ως «θετικό σήμα» από την κυβέρνηση.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η δήλωση του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) Kλάους Ρέγκλινγκ ο οποίος τόνισε: «Η κυβέρνηση δεν πρέπει να περιμένει πολύ, χρειάζεται επικοινωνία με τις αγορές, να καταλάβουν οι επενδυτές ότι η έξοδος θα έχει μόνιμα χαρακτηριστικά και δεν θα είναι η εξαίρεση».
Βεβαίως ο ίδιος έχει τοποθετήσει με παλαιότερες δηλώσεις του το χρόνο της εξόδου στο τέλος του 2017 ή στην αρχή του 2018. Είναι σαφές πάντως ότι κάτι τον έκανε να αλλάξει γνώμη παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει μπει σε πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.
Λέτε οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ να έταξαν και σ’ αυτούς μερίδιο από τη λεία; Ποιος ξέρει…
ν

Διαφωνεί ο Στουρνάρας

Αντίθετη άποψη έχει ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, ο οποίος είπε σε συνέντευξή του στη Wall Street Journal ότι είναι «λίγο νωρίς» για έξοδο στις αγορές.
Η λογική του κ. Στουρνάρα είναι ότι η έξοδος στις αγορές δεν θα πρέπει να αποτελέσει ένα «πυροτέχνημα» αλλά θα πρέπει να έχει συνέχεια ώστε να διασφαλιστεί η έξοδος από τη μνημονιακή εποχή. «Εάν οι εταίροι της Ελλάδας δεν ξεκαθαρίσουν τη θέση τους για το χρέος και εάν η Ελλάδα δεν κατορθώσει να βγει στις αγορές με ένα λογικό επιτόκιο εξαιτίας της μη ξεκάθαρης κατάστασης του τι θα συμβεί με το χρέος της, τότε φοβάμαι ότι ένα ακόμη πρόγραμμα στήριξης θα είναι αναπόφευκτο. Φυσικά κανείς δεν εύχεται κάτι τέτοιο», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Οι φόβοι του διοικητή της ΤτΕ είναι δικαιολογημένοι. Γιατί ενώ τα κυβερνητικά στελέχη διατυμπανίζουν ότι «η έξοδος στις αγορές θα είναι ασφαλής», δείτε μόνοι σας τι μας περιμένει.
Η κυβέρνηση θα εκδώσει πενταετές ομόλογο, λήξης 2022, ύψους έως 3,5 δισ. ευρώ. Προσέξτε τώρα. Σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ, το 2022 οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας σε χρεολύσια και τόκους ανέρχονται στο μυθικό ποσό των 33,36 δισεκατομμυρίων ευρώ! Είναι το μεγαλύτερο ποσό που πρέπει να πληρώσει η χώρα από σήμερα έως το 2030.
Εφέτος τον Ιούλιο, που έπρεπε να πληρώσουμε μόνο 6,1 δισ. ευρώ, οι δανειστές για να μας δώσουν το ποσό επέβαλαν ένα νέο μνημόνιο και νέα επαχθή μέτρα 5,5 δισ. ευρώ.
Τι θα συμβεί το 2022 όταν θα πρέπει να βρεθούν 33,36 δισεκατομμύρια;
Η κυβέρνηση, λοιπόν, φορτώνει με άλλα 3,5 δισ. ευρώ ένα ήδη επιβαρυμένο έτος τη στιγμή που κανείς δεν ξέρει πού θα βρει η χώρα τα χρήματα που απαιτούνται. Αν αυτό δεν λέγεται αλμπάνικη πολιτική τότε πώς λέγεται;
ν

Η Ελλάδα βγαίνει στις αγορές. Σκίτσο του Economist σχετικά με την επιστροφή της Ελλάδας στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Πηγή: Economist
ν

Ο διαμοιρασμός των ιματίων

Έως τις 20 Ιουλίου, λοιπόν, θα εκδοθεί ομόλογο ύψους 3,5 δισ. ευρώ προς ανταλλαγή των πενταετών ομολόγων του Απριλίου του 2014, με στόχο ένα επιτόκιο από 4,75% έως 4,85%. Σημειώστε ότι η Γερμανία δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο, το ίδιο και η Πορτογαλία, ενώ άλλες χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία δανείζονται με επιτόκιο 0,812%, 1,541% και 1,819% αντίστοιχα.
Η ανταλλαγή σημαίνει ότι ένα μέρος από τους υπό έκδοση τίτλους θα δοθεί σε αυτούς που ήδη κατέχουν τα πενταετή ομόλογα του 2014 που κανονικά θα έληγαν τον Απρίλιο του 2019. Επομένως θα δώσουν πίσω τα ομόλογα που λήγουν το 2019 και θα πάρουν χρεόγραφα που θα ωριμάσουν το 2022.
Αυτό όμως είναι μια τεχνική λεπτομέρεια. Στο παιχνίδι μετέχουν και άλλοι επιτήδειοι, όπως η γαλλική τράπεζα Rothschild & Cie (την οποία είχε επισκεφθεί προ μηνών ο κ. Τσίπρας στο Παρίσι), ώστε το ρεσάλτο να στεφθεί με επιτυχία.
Βέβαια αυτή η πρόωρη έξοδος στις αγορές είναι δοκιμαστική, κάτι σαν αναγνώριση του εδάφους, σαν dress rehearsal (πρόβα τζενεράλε). Εάν όλα «πάνε καλά», θα ακολουθήσει μια «γενναία» έφοδος στις αγορές για τη θήρευση περισσοτέρων χρημάτων, έτσι ώστε να μείνουν ικανοποιημένοι όσοι προσδοκούν μεγάλο μερίδιο από τη λεία.
Είναι μια προσοδοφόρα σκέψη, καθώς τα χρήματα ενός δανείου, από τη στιγμή που θα δοθούν, δεν τα παρακολουθεί κανείς – τουλάχιστον σε χώρες όπως η Ελλάδα. Γιατί τα πράγματα στις άλλες ανεπτυγμένες χώρες είναι κάπως διαφορετικά.
Και εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αντιγράφει πρακτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε πού πήγαν τα δάνεια που έπαιρναν, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει πέσει κάτω και να σέρνεται από το τεράστιο δημόσιο χρέος που τη βαραίνει.
Τα χρήματα των δανείων τα καρπώνονται λίγοι, πληρώνονται όμως στο τέλος με το αίμα και τις σάρκες του ελληνικού λαού και με την υποθήκευση του μέλλοντος των επόμενων γενεών.
Στη χώρα δεν υπάρχουν μηχανισμοί παρακολούθησης και ελέγχου του δημοσίου χρήματος, με όποια μορφή κι αν εμφανίζεται αυτό, επειδή δεν έχει προνοήσει για κάτι τέτοιο ο ελληνικός λαός, ο οποίος μοιάζει με επιχειρηματία που ενώ έχει ένα κατάστημα, αντί να ενδιαφέρεται για την εύρυθμη και χρηστή λειτουργία του, περί άλλων τυρβάζει, έχοντας παραδώσει τα κλειδιά και το ταμείο στους κλέφτες, εγχώριους και ξένους.
Οι μόνοι μηχανισμοί που υπάρχουν είναι αυτοί που δημιουργήθηκαν προσφάτως από τους δανειστές, όπως π.χ. το ΤΑΙΠΕΔ, για την προστασία όμως των δικών τους συμφερόντων, επειδή φοβούνται ότι οι Έλληνες δεν θα διστάσουν να παίξουν στα χαρτιά και τα τελευταία ασημικά της χώρας.
Αν κάποιος ισχυριστεί ότι τα χρήματα των μελλοντικών δανείων θα πάνε στην «παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας», είναι σαν να λέει πως αν μεταφέρεις με υδροφόρες νερό στη Σαχάρα μπορείς να την κάνεις πράσινη.
Δυστυχώς η Ελλάδα μοιάζει με σκλάβα που τη σέρνουν από σκλαβοπάζαρο σε σκλαβοπάζαρο, προσπαθώντας να κερδοσκοπήσουν πουλώντας το κορμί της, ντόπια και ξένα συμφέροντα.
Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν την κάνει θύμα. Η ίδια προθυμοποιήθηκε να πουλήσει τα κάλλη της πρώτα σε εγχώριους κι έπειτα σε ξένους νταβατζήδες. Αυτό άλλωστε είναι και το μόνο «αναπτυξιακό μοντέλο» που γνωρίζει.

 

 

Δείτε επίσης

 

Μετά το δημοψήφισμα θα επιβαλλόταν δικτατορία