Το ανέκδοτο της χρονιάς: Το 2017 θα βγούμε στις αγορές!

Κατηγορία NEWS, Οικονομία, Opinion

OPINION

Από τον Κ. Αλεξανδρόπουλο

 

Το καλύτερο ανέκδοτο του 2016 το είπε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημ. Τζανακόπουλος, κατά την επίσκεψή του στην Κόρινθο.


ν

«ΜΕΣΑ στο πρώτο τρίμηνο του 2017 θα κάνουμε δοκιμαστικές εξόδους στις αγορές και θα προετοιμαστούμε για την τελική ανάκτηση της οικονομικής μας κυριαρχίας με το τέλος του προγράμματος τον Αύγουστο του 2018», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Τζανακόπουλος.

Είναι προφανές ότι ο νεόκοπος κυβερνητικός εκπρόσωπος αγνοεί μερικά πράγματα για τη χώρα στην οποία ζει, την Ελλάδα, τα οποία θα πρέπει να του τα θυμίσουμε:

Ανεργία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το ποσοστό ανεργίας στη χώρα μας τον Ιούλιο του 2016 διαμορφώθηκε στο 23,2%, που μεταφράζεται σε 1.120.843 άτομα. Ο πραγματικός αριθμός όμως είναι μεγαλύτερος, καθώς δεν είναι όλοι οι άνεργοι εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ.

Όριο φτώχειας. Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής το ποσοστό του πληθυσμού της Ελλάδας που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (ετήσιο εισόδημα 4.608 ευρώ για το 2014) ανέρχεται στο ​36%. Με βάση αυτά τα δεδομένα, το 22,1% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας, ποσοστό που μεταφράζεται σε 2.300.000 Έλληνες.

Μετανάστευση. Σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού, το διάστημα 2010-2016, δηλαδή στα χρόνια της κρίσης, μετανάστευσαν στο εξωτερικό 332.572 Έλληνες.

Μη εργαζόμενοι. Σύμφωνα με έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα» (09/11/2015), ο πληθυσμός της Ελλάδας που δεν εργάζεται υπερβαίνει τα 7.000.000 άτομα.

Ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός (όσοι δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία) ανήλθε συνολικά σε 3.296.280 άτομα.

Συνταξιούχοι. Ο αριθμός των συνταξιούχων ανέρχεται σε 2.654.198 άτομα. Ο συνολικός αριθμός των καταβαλλόμενων συντάξεων ανέρχεται σε 4.526.172, ενώ η συνολική μηνιαία δαπάνη για συντάξεις ανέρχεται σε 2,35 δισ. ευρώ.

Εργαζόμενοι. Το σύνολο των απασχολούμενων σήμερα στην Ελλάδα είναι μόλις 3.591.407 άτομα ή το 32,7% του πληθυσμού.

Συμπέρασμα. «Μια χώρα όπως η Ελλάδα με 3.500.000 άτομα στην απασχόληση, 1.240.000 στην ανεργία και 2.650.000 άτομα στη σύνταξη, δεν μπορεί να προσδοκά ούτε αποκατάσταση των σοβαρών ανισορροπιών στη βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης ούτε ανάταξη του κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού», τονίζει ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Σάββας Ρομπόλης.
v

Προς διαμελισμό της χώρας;

Άραγε όλα αυτά τα στοιχεία, που εύκολα βρίσκει κάποιος στο διαδίκτυο, δεν τα γνωρίζει η κυβέρνηση που εκπροσωπεί ο κ. Τζανακόπουλος; Υπάρχουν όμως και μερικά άλλα:

Δημόσιος πλούτος. Όλη η δημόσια περιουσία της χώρας έχει υποθηκευθεί για 99 χρόνια στους ήδη υπάρχοντες δανειστές.

Παραγωγή. Ο παραγωγικός ιστός της χώρας (βιομηχανία, βιοτεχνία, αγροτική οικονομία κτλ.) έχει καταρρεύσει από καιρό, ενώ όσες επιχειρήσεις βρίσκονται ακόμη εν ζωή έχουν περιέλθει σε εξαιρετικά δεινή θέση λόγω των capital controls.

Δανεισμός. Η χώρα δανείζεται από την ΕΕ για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, το μεγαλύτερο όμως μέρος των δανείων πηγαίνει στην αποπληρωμή χρεών και τόκων περασμένων δανείων και στην στήριξη των τραπεζών. Από το 2010, οι χώρες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ έχουν δώσει στην Ελλάδα κεφάλαια ύψους 230 δισ. ευρώ. Επιπλέον η ΕΚΤ έχει δανείσει περίπου 130 δισ. ευρώ στις ελληνικές τράπεζες.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε άλλα στοιχεία. Αυτά αρκούν για να σχηματίσει κάποιος μια αρκετά ρεαλιστική εικόνα της σημερινής οικονομικής κατάστασης. Η χώρα καθημερινά επιβιώνει με δανεισμό, ο οποίος αυξάνει συνεχώς το δημόσιο χρέος.

Η χώρα έχει ήδη υποθηκεύσει τον εθνικό πλούτο της στους δανειστές για 99 χρόνια. Ας υποθέσουμε, όπως, ότι βρίσκεται κάποιος Αρειανός ή κάτοικος του Δία ή από κάποιον άλλον γαλαξία και αποφασίζει, αψηφώντας το ρίσκο, να δανείσει στη χώρα μας χρήματα. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι δύο:

α) Πού θα πάνε τα χρήματα;

β) Πότε και πώς θα επιστραφούν και με ποιο τόκο;

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα: τα χρήματα δεν θα πάνε στην παραγωγή∙ αντίθετα θα πάνε στην πληρωμή μισθών και συντάξεων του δημοσίου και στην εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών. Δεν θα πάνε σε δημόσια έργα, ούτε στο κράτος πρόνοιας, στην υγεία ή στην παιδεία, ούτε θα διατεθούν για την ενίσχυση επιχειρήσεων και βιομηχανιών. Όποιο κι αν είναι το ποσό, θα εξαντληθεί γρήγορα, αφήνοντας μόνο μια σύντομη περίοδο ευφορίας.

Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα: με βάση τα στοιχεία που προαναφέραμε, σύμφωνα με τα οποία οι 7 στους 10 Έλληνες είναι αδρανείς και περιμένουν από το κράτος, ή κάποιον άλλον, να τους ζήσει, και μόνο οι 3 εργάζονται, είναι εξαιρετικά δύσκολο να παραχθεί πλούτος ικανός να συμβάλλει στην αποπληρωμή του νέου δανείου. Έτσι, θα έρθει με μαθηματική ακρίβεια η στιγμή που οι δανειστές, αφού έχει υποθηκευτεί η υπόλοιπη περιουσία, θα ζητήσουν πλέον ολόκληρα κομμάτια της ελληνικής επικράτειας, νησιά, αιγιαλούς και ηπειρωτικά εδάφη. Σήμερα μπορεί να μην το βλέπουμε, ο διαμελισμός όμως της χώρας –έτσι όπως τυφλά βαδίζουμε όλοι μας– μοιραία θα συμβεί κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα. Εκτός κι αν αντιδράσουμε.
v

Αποτινάζοντας τις πλάνες

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να διώξουμε από πάνω μας τη χειμερία νάρκη που έχει αδρανοποιήσει και παθητικοποιήσει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αλλά και τις πλάνες που μας διακατέχουν.

Είναι πλάνη να πιστεύουμε πως άμα βγούμε στις αγορές, θα επιστρέψουμε στην πριν το 2010 οικονομική κατάσταση ή και πιο πίσω. Ποτέ ο χρόνος δεν έχει γυρίσει πίσω κι ούτε πρόκειται να το κάνει τώρα. Πρέπει να κοιτάξουμε αποφασιστικά το μέλλον κι όχι να νοσταλγούμε το άνομο παρελθόν. Γιατί αυτό το βρώμικο παρελθόν, όπου διέπρεψαν ο φιλοτομαρισμός και η ιδιοτέλεια, με τα κακουργήματα που διαπράχθηκαν τότε, είναι που μας έφερε στη σημερινή δυσχερή θέση. Το αποτέλεσμα ήταν να καταδικαστεί η χώρα και ο λαός της σε πολύχρονη κάθειρξη –γιατί όπως καταδικάζονται τα άτομα σε πολυετή κάθειρξη για σοβαρές κακουργηματικές πράξεις, έτσι καταδικάζονται και οι λαοί– η οποία δεν αναμένεται να τελειώσει πριν το 2030. Και όσο δεν αλλάζουμε αντιλήψεις και συμπεριφορά, η χώρα θα συνεχίσει να είναι υποτελής στους ξένους και ο λαός της δουλωμένος.

Ακόμη μεγαλύτερη πλάνη είναι η πίστη ότι τα προβλήματα που βασανίζουν την χώρα και όλους εμάς, θα τα λύσουν οι πολιτικοί. Πρέπει να σταματήσει αυτή η εξάρτηση του πολίτη από τα κόμματα και το κράτος και να γίνει συνείδηση ότι «ο πολίτης είναι το κράτος». Η κρίση που μαστίζει τη χώρα και πολύπλευρη είναι (οικονομική, κοινωνική, ηθική, πολιτιστική, μορφωτική, εθνική) και βρίσκεται στο τελικό στάδιο. Ύστερα από αυτό έρχεται το χάος.

Όμως το πολιτικό σύστημα δεν συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται προ αυτού του χάους. Δεν διακατέχεται από το δέος του αβυσσαλέου κενού που ανοίγεται μπροστά του. Αντί οι πολιτικές δυνάμεις να συνέλθουν, να λογικευθούν και από κοινού να ανακόψουν την πορεία προς το χάος, αναλίσκονται, όπως και εμείς σαν άτομα, σε μικροϋπολογισμούς και σχεδιασμούς με περισσή εγωιστική και κομματική ιδιοτέλεια.

Έχοντας αποτινάξει αυτές τις δύο πλάνες –της επιστροφής στο άνομο παρελθόν και της αναμονής λύσεων από τους πολιτικούς– θα πρέπει να καθίσουμε και να σκεφτούμε ψύχραιμα τι πρέπει να κάνουμε με γνώμονα όχι το χθες ή το σήμερα, αλλά το αύριο. Να εκπονήσουμε σχέδια και να βρούμε τρόπους που θα μας απεγκλωβίσουν από το σπιράλ του θανάτου. Αν θέλουμε να σωθούμε, θα πρέπει να δραστηριοποιηθούμε σαν άτομα και σαν ομάδες. Πέρα και έξω από τα κόμματα. Να μελετήσουμε, να πληροφορηθούμε, να καλύψουμε τα γνωστικά κενά που έχουμε. Και να σχεδιάσουμε το μέλλον. Όχι θεωρητικολογώντας αλλά πράττοντας.

Είναι ουτοπικό και ταπεινωτικό να περιμένουμε ότι άλλοι –ντόπιοι ή ξένοι– θα μας σώσουν. Η επιλογή είναι μπροστά μας: ή θα αφυπνιστούμε και θα αλλάξουμε πορεία και τρόπο ζωής και αντίληψης ή θα χαθούμε.